Een directeur van een sociale dienst krijgt de vraag:
“Waarom worden de meest kwetsbaren in de samenleving getroffen door uw beleid?”
Hij wil eerlijk zijn.
Hij begint uit te leggen waarom de bezuinigingen pijn doen, dat de keuzes moeilijk waren, dat hij er zelf ook mee worstelt. Het is bijna ontroerend. Bijna.
Het klinkt menselijk.
Het is ook politieke zelfmoord.
Want hij bevestigt het frame van de journalist.
De kwetsbaren worden getroffen.
Dat is de kop boven het artikel geworden.
Hij heeft zijn eigen krantenkop geschreven, gratis en voor niets.
Wat had wél gewerkt? Iets in de trant van:
“Onze focus ligt op het helpen van mensen om weer aan het werk te gaan. De hervorming geeft mensen meer kansen op de arbeidsmarkt.”
Dezelfde feiten, een ander frame. Uw eigen verhaal.
Dit is geen draaikonten.
Dit is begrijpen dat de vraag de richting van het antwoord bepaalt.
En dat u de vraag soms moet herformuleren voordat u hem beantwoordt.
Hoe vaak laat u journalisten het frame bepalen, omdat het beleefder voelt?
Bij Silent Speakers leert u beleefd terugnemen wat u niet wilt weggeven. Met een glimlach.
Beleefdheid mag, naïviteit niet.