Een schooldirecteur moet uitleggen waarom de renovatie vertraging oploopt.
Inhoudelijk staat zijn verhaal als een huis. Cijfers kloppen, planning klopt, oorzaken kloppen.
Hij heeft het twee nachten geoefend voor de spiegel. Zijn partner heeft zelfs geapplaudisseerd.
Tijdens het interview zakt hij weg in zijn stoel.
Hij vermijdt oogcontact.
Zijn stem klinkt hoog en gehaast, alsof iemand op zijn achterhoofd duwt.
Het publiek hoort niet wat hij zegt.
Het publiek ziet wat hij doet.
We onthouden non-verbale signalen sterker dan woorden.
Bij twijfel tussen wat iemand zegt en hoe iemand erbij zit, kiezen we voor het lichaam. Altijd.
Dat is geen onrechtvaardigheid van het publiek.
Dat is hoe wij mensen zijn.
Vraag het uw hond. Die kijkt naar uw gezicht, niet naar uw presentatie.
Wat dit voor u betekent?
Dat de inhoud van uw antwoord pas op de tweede plaats komt.
Eerst uw houding. Eerst uw ademhaling. Eerst uw oogcontact. Daarna pas de woorden.
Heeft u zichzelf wel eens teruggezien op video tijdens een spannend moment?
De meeste mensen schrikken van wat ze zien.
Een enkeling biedt zichzelf koffie aan.
Wij filmen u tijdens onze trainingen.
Niet om u een onbehaaglijk gevoel te geven, maar zodat u ziet wat uw publiek ziet.
Spoiler: minder erg dan u vreesde, beter dan u hoopte.
Wilt u oefenen met soort lastige mediasituaties? Bij Silent Speakers helpen we u graag met mediatraining om u klaar te stomen voor elke interviewsituatie.